Όμορφες πόλεις από Β, όπως Βελιγράδι. Το είχα σταμπάρει από το 2004, μαζί με την Πόλη, το Βερολίνο και την Αλεξάνδρεια. Στις δύο πρώτες πήγα ήδη από τότε, μέσα σε 10 μέρες και την τελευταία ακόμη τη χρωστάω. Το Βελιγράδι όμως το ξεχρέωσα. Και προτού προλάβω να το “σβήσω” από τον ταξιδιωτικό μου χάρτη, νομίζω πως άνοιξα για τα καλά λογαριασμούς με τα Βαλκάνια… Να τα πάρουμε με τη σειρά; (περισσότερα…)
13 ώρες στο τραίνο, αύριο το πρωί άφιξη στο Βελιγράδι και διανυκτέρευση, δύο ολόκληρες μέρες στη γύρα, το βράδυ της Κυριακής ξανά στο τραίνο, Βελιγράδι-Σκόπια-Θεσσαλονίκη, άφιξη τη Δευτέρα.
(το ‘πα και το ‘κανα!)
Κατηγορίες: par me
Η Σ. έγινε θυσία για την οικογένειά της. Κυριολεκτικά. Με δυο γονείς άρρωστους, εκείνη μοναχοκόρη, έτρεχε πάντα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Όταν πέρασαν τα χρόνια, κι η μάνα της νικήθηκε από την αρρώστια, ηρέμησε κι έκανε τον απολογισμό της. Τι είδε; Ότι είχε κάνε μια μεγάλη θυσία: Έδωσε τον χρόνο, το νου και συνολικά, τα νιάτα της, στην οικογένεια, παραμελώντας την ίδια. Έτσι εξηγούταν που, αν και περπατούσε πια στα -άντα, δεν είχε κάνει σοβαρές σκέψεις για δική της οικογένεια. Τώρα όμως είναι δύσκολα: Δεν ξέρει από πού ν’ αρχίσει, πώς να πιαστεί και αν υπάρχει στ’ αλήθεια χρόνος να διορθώσει όσα έχασε.
Μεθαύριο κλείνω τα 23. Καμαρώνω πως είμαι σε μια ηλικία που, χωρίς δεσμεύσεις, τα πάντα γίνοται και τα πάντα διορθώνονται. Δουλεύω λίγο, ξοδεύω τα λεφτά μου σε ταξίδια, κάνω τρέλες και ξενυχτάω, ενώ το επόμενο πρωί δουλεύω, χωρίς να με νοιάζει. Είναι η ώρα που κάνω λάθη χωρίς φόβο, που χτίζω τις βάσεις για το μέλλον. Καμιά φορά όμως, όταν σκέφτομαι τα δικά μου οικογενειακά, θυμάμαι εκείνη τη φυγή που έχω από χρόνια υποσχεθεί στον εαυτό μου και η οποία πια πλησιάζει. Κι αυτή τη φορά φοβάμαι μήπως οι θυσίες (που μάλλον αρμόζει στον καθένα να κάνει κάποτε για τους δικούς του) με κρατήσουν εδώ ή μήπως η αποφυγή τους είναι μια λάθος βάση για τη νέα μου αρχή.
post soundtrack: David Bowie – Absolute beginners
Τον τελευταίο καιρό ήρθα σε επαφή με πολλά άτομα που εργάζονται στον ελληνικό στρατό. Πρόκειται για μια καλή, σταθερή εργασία, με σταθερό ωράριο, καλές αργίες και πάρα πολλές ανέσεις (ο στρατός πληρώνει σε πολλούς τα τηλέφωνα, σε όλους τα μαθήματα ξένων γλωσσών, τους παραχωρεί οικόπεδα, ξενώνες κτλ). Προσωπικά δε θα την επέλεγα ποτέ, διότι αντιπαθώ τις στολές και τα πρωτόκολλα. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Το ζήτημα εν προκειμένω είναι ότι, χωρίς καμία διάθεση να “τσουβαλιάζω” ανθρώπους, εκτιμώ ότι στην πλειοψηφία τους, πρόκειται για ανθρώπους ηλίθιους ή βαρεμένους ή βολεμένους ή τέλος πάντων άβουλους-ανίκανους να κάνουν άλλο επάγγελμα. (περισσότερα…)
Έπρεπε να το καταλάβω ήδη από το πρωί, από την πόρτα που έκλεισε η Κατερίνα στα μούτρα μου, φεύγοντας με μια αποζημίωση αγκαλιά, την ώρα που εγώ έμπαινα. (περισσότερα…)
[Κατά τ' άλλα, φίλοι με ρωτούν αν ήρθε η απάντηση που αναμένω για τον Σεπτέμβρη και, απαντώντας τους χαλαρά "μπα, όχι ακόμα", αναρωτιέμαι αν πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ...?]
