Το καλύτερο φιλμ που είδα φέτος στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Περιέγραφε την ιστορία της αδερφής του Ηλία Βενέζη, Αγάπης (η μητέρα του τέως ΥΠΕΞ, Πέτρου Μολυβιάτη), όταν προσπάθησε να σώσει τον αδερφό της από τα τάγματα εργασίας που θα τον έστελναν οι Τούρκοι.
Τότε γνωρίζει τον Τούρκο Κεμαλετίν που τη βοηθά, σαν αδερφή του, αφού τη δική του οικογένεια την είχαν σκοτώσει οι Έλληνες. Προσφυγιά, πόνος, χρώμα και χώμα, δυνατές πένες και φυσικά, το Αϊβαλί.
Ο σκηνοθέτης έδωσε πολλές εικόνες της όμορφης πόλης, απ’ το καράβι και το λιμάνι ακόμα, κι ο νους μου μοιραία ταξίδεψε στο καλοκαίρι, τα πηγαίνε-έλα μου στα νησιά και τα σύνορα, τα φλιτζανάκια με το ζεστό τσάι και τους δυο κύβους ζάχαρη και τον Μουράτ.
Όταν γύρισα σπίτι έβαλα ξανά να δω τις κασέτες μου.
2 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Αϊβαλί.. τι μου θύμησες τώρα.. σπούδαζα Μυτιλήνη και το μονόωρο ταξίδι με το καραβάκι ήταν μια συνήθεια – τις μέρες δε που απέναντι είχε παζάρι.. Κόσμος, χρώματα, αρώματα.. κάτι σαν παραμύθι. Όσο για το τσάι με τους δυο κύβους ζάχαρη ήταν από τα αγαπημένα στιγμιότυπα στην αντίπερα όχθη.
Ωραίο το blogaki σου, θα το παρακολουθώ..
Καλημέρα!
Comment από manikaki Μαρτίου 19, 2008 @ 6:36 πμ[...] Σπίτι όπως στο Αϊβαλί [...]
Pingback από Σαλαμίς « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii Νοεμβρίου 1, 2011 @ 8:45 πμ