Η Λήδρας ήταν ο πρώτος δρόμος που έμαθα στην Κύπρο. Με τράβηξε ως εκεί η μάμα μου απ’ το χέρι, για να πάρει προικιά απ΄το κατάστημα του Ορφανίδη, στην πρώτη μου επίσκεψη στο νησί, 11 ετών. (περισσότερα…)
[Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τον Bill Bixby να πρασινίζει και νόμιζα πως ήταν ο μπαμπάς μου - έτσι έβγαινε κι απ΄τα ρούχα του κι αυτός όταν θύμωνε. Τώρα μια έρευνα μου επιβεβαιώνει τη γονιδιακή κληρονομικότητα 
]
You are Hulk
You are a wanderer with amazing strength.
|
Το καλύτερο φιλμ που είδα φέτος στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Περιέγραφε την ιστορία της αδερφής του Ηλία Βενέζη, Αγάπης (η μητέρα του τέως ΥΠΕΞ, Πέτρου Μολυβιάτη), όταν προσπάθησε να σώσει τον αδερφό της από τα τάγματα εργασίας που θα τον έστελναν οι Τούρκοι.
Τότε γνωρίζει τον Τούρκο Κεμαλετίν που τη βοηθά, σαν αδερφή του, αφού τη δική του οικογένεια την είχαν σκοτώσει οι Έλληνες. Προσφυγιά, πόνος, χρώμα και χώμα, δυνατές πένες και φυσικά, το Αϊβαλί.
Ο σκηνοθέτης έδωσε πολλές εικόνες της όμορφης πόλης, απ’ το καράβι και το λιμάνι ακόμα, κι ο νους μου μοιραία ταξίδεψε στο καλοκαίρι, τα πηγαίνε-έλα μου στα νησιά και τα σύνορα, τα φλιτζανάκια με το ζεστό τσάι και τους δυο κύβους ζάχαρη και τον Μουράτ.
Όταν γύρισα σπίτι έβαλα ξανά να δω τις κασέτες μου.
Αντιγράφω από την Καθημερινή:
“Σε περισσότερες από 100.000 εκτρώσεις προχώρησαν 40.000 γυναίκες από τη Βόρεια Ελλάδα, από το 1985 έως το 2007, αριθμός που αντιστοιχεί σε 2,56 πιθανούς τοκετούς ανά άτομο. Χαρακτηριστικό είναι πως η ομάδα της μέσης εκπαίδευσης παρουσιάζει τα υψηλότερα ποσοστά διακοπής κύησης (40,5%). (περισσότερα…)
217 χιλιόμετρα σε 2 ώρες και 15 λεπτά (pas mal-αλλά στους δικούς μου τηλεφώνησα στο τρίωρο). Ωραία διαδρομή’ στην ομίχλη της Ρεντίνας άκουγα Bowie και στη λιακάδα της Καβάλας Τρύπες. Στην είσοδο της Ξάνθης με υποδέχθηκε ο Διόνυσος. Την πόλη την είχα ξαναδεί και έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, μπήκαμε ξανά στο αμάξι και πήραμε τα βουνά. Δεκαοχτώ χιλιόμετρα και πολλές στροφές μετά, φτάσαμε στον Εχίνο, το κεφαλοχώρι των Πομάκων. Χαμήλωσα τους Ενδελέχεια, κατέβασα τα τζάμια και γυρίσαμε το χωριό ακούγοντας τον χότζα. Επιστροφή στην Ξάνθη, το βράδυ έχει καρναβάλι.
update:
Καρναβάλι και χορός ως το ξημέρωμα. Μετά μπουγάτσα και ροδοπάκι και ύπνος. Και ξανά καρναβάλι και χορός και χιλιόμετρα, ως την Κομοτηνή. Και πάλι στο Sistro, και πάλι τα ίδια. Μέχρι την επιστροφή.
[I had to close down everything, I had to close down my mind, too many things could cut me, too much can make me blind
I've seen so much in so many places, so many heartaches, so many faces, so many dirty things you couldn't even believe]
Τον καιρό της Κατοχής, οι Έλληνες κολλούσαν μαύρα χαρτόνια στα τζάμια, άναβαν κεριά και μαζεύονταν όλοι μαζί γύρω από το γιγάντιο ραδιόφωνο να ακούσουν bbc.
Σήμερα ανάβουμε πάλι τα κεριά κι μαζευόμαστε πάλι γύρω από το ραδιόφωνο. Για να ακούσουμε πού αλλού έχει κοπεί το ρεύμα και πόσο ακόμα θα κρατήσει…
ΥΓ: Να αντιδράσετε, σύντροφοι, να κάνετε απεργία. Αλλά όχι έτσι, όχι να μου κόβεις το ρεύμα συνεχόμενα, όπου κι αν πάω (τρεις φορές κόπηκε σήμερα!), και να αφήνεις 11 εκατομμύρια κόσμο για δύο ώρες χωρίς ένα βασικότατο αγαθό…
Το 1992 τελείωνα την α’ δημοτικού. Ίσα που είχα μάθει να διαβάζω και να γράφω και απολάμβανα τη μαγική ανακάλυψη διαβάζοντας συλλαβιστά οτιδήποτε έβρισκα μπροστά μου. Στο σπίτι της γιαγιάς, προσπαθώντας να πραγματώσω τις τάσεις φυγής μου, έβρισκα συχνά μπροστά μου το μπλε αυτοκόλλητο που είχαν κολλήσει στο τζάμι της κουζίνας για να μην πέφτουμε πάνω τρέχοντας προς το μπαλκόνι. Είχε τον ήλιο της Βεργίνας και έγραφε “Η Μακεδονία είναι μία. Και είναι ελληνική. Κωνσταντίνος Καραμανλής”.
Το θεώρημα είναι απλό και το επιβεβαίωσα στο Αμβούργο ακόμα, όταν ταξίδευα επί ώρες με το λεωφορείο ελλείψει χρημάτων:
Όταν είσαι νέος, έχεις χρόνο και δεν έχεις λεφτά.
Όταν μεγαλώσεις, δεν έχεις χρόνο και έχεις λεφτά.
Τα λεφτά εξαγοράζουν το χρόνο κι ο χρόνος πουλιέται στο χρήμα.
Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, και όσο παραμένεις στο α’ στάδιο, κάθε ταξίδι θα απαιτεί χρόνο πολύ και προετοιμασία και υπομονή και πίστη.
(όπως τώρα που, αφού το πρακτορείο έκανε λάθος, ακυρώσαμε τα εισιτήρια και μας φάγανε οι δρόμοι κι οι μέρες κι οι τράπεζες κι οι χάρτες να βγάλουμε άλλα μέσω Βερολίνου και μετά μέσω Αθήνας. Ουφ, τέλος καλό, όλα καλά )
