Filed under: ελληνικά
Τα συγχαρητήρια από τα συλλυπητήρια απέχουν ελάχιστα. Στην πραγματικότητα, όσο κι η ζωή από τον θάνατο: Μια πιθαμή.Έχει μια βδομάδα που η γιαγιά -ήδη σακατεμένη από υγεία και καθηλωμένη στο κρεβάτι- ψυχορραγούσε. Όταν το μάθαμε, αναρωτηθήκαμε αν θα προλαβαίναμε την ορκωμοσία μου, προχθές. Οι άλλοι δηλαδή. Εγώ, διατηρώντας την άγνοια κινδύνου μου, κομπάζα πως η γιαγιά θα συνέλθει και θα πεθάνει μια νύχτα ήσυχα στον ύπνο της. Μα χθες, όταν η γιαγιά βάρυνε πια ανεπανόρθωτα, διέσχισα τη μισή Ελλάδα για να την προλάβω και να ξενυχτήσω μαζί με τα παιδιά της -σε απαρτία για πρώτη φορά μετά από χρόνια- σε μια ήρεμη βραδιά μπροστά στο τζάκι.
Την βρήκα να ‘χει πραγματικά τα χάλια της. Αποστεωμένη, χωρίς αντιδράσεις, με το σώμα της να ανοίγει πληγές απ’ την ξάπλα. Η ίδια γυναίκα παλιότερα πέρασε απανωτά εγκεφαλικά, έμεινε παράλυτη και ξαναπερπάτησε στα 80 της, και εμφανίστηκε στο χωριό σαν φαντομάς όταν οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα κι οι χωριανοί κάναν τον σταυρό τους στη μνήμη της. Μα τώρα στέκεται ανήμπορη κι ο νους μου πάει μοιραία στον παππού, που τον είχαμε αποχαιρετήσει όλο το σόι μαζί, ενώ είχε μείνει τυφλός και παράλυτος.
“Θα ξημερώσει, Μαρία”, είπε η μαμά στη θεία, καληνυχτίζοντας και καθησυχάζοντάς την, καθώς οι παλμοί της γιαγιάς παρέμεναν δυνατοί, παρά τους ρόγχους.
Και ξημέρωσε. Και το επόμενο πρωί, μόλις την έπλυναν, η γιαγιά έβγαλε την τελευταία της πνοή, ανακουφισμένη που ήμασταν και πάλι, μετά από δεκατέσσερα χρόνια, όλοι μαζί και αγαπημένοι γύρω της. Την κηδέψαμε το μεσημέρι πλάι στον παππού. Όταν φεύγαμε από τα κοιμητήρια, είχε πιάσει ψιλόβροχο και τα ψηλά βουνά στο βάθος ήταν άσπρα απ’ το χιόνι.
7 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Συλλυπητήρια
Comment από Γ.Ι Δεκεμβρίου 15, 2007 @ 10:53 πμDas tut mir sehr leid, meine Süße. Mein herzliches Beileid an dich und deine Familie. Ich denk an dich.
Comment από Judith Δεκεμβρίου 15, 2007 @ 9:38 μμΛυπάμαι πολύ για την απώλειά σου.
Χαίρομαι όμως για τη γιαγιά σου, με έναν τρόπο που δεν μπορώ να περιγράψω. Μακάρι να είχε και η δικιά μου η γιαγιά την τύχη να φύγει έτσι, με όλη την οικογένεια στο προσκεφάλι της. Θα γαλήνευε η ψυχούλα της.
Ώρα της καλή.
Και σεις μακάρι να μείνετε για πάντα έτσι, αγαπημένοι. Είναι μεγάλο πράγμα.
Να είσαι καλά.
Comment από mindstripper Δεκεμβρίου 21, 2007 @ 3:19 μμΑυτό είναι που με ανακουφίζει κι εμένα και δε νιώθω την απώλεια. Ότι έφυγε ήρεμη και ευτυχισμένη.
Comment από ttallou Δεκεμβρίου 21, 2007 @ 3:47 μμΚαλό ταξίδι…
Comment από the Idiot mouflon Δεκεμβρίου 24, 2007 @ 6:55 μμΆφηκεν τζείνους που την αγαπούν να πάει με τζείνους που την αγαπήσαν.
Comment από Aceras Anthropophorum Ιανουαρίου 6, 2008 @ 2:09 πμ[...] τα πρώτα χρόνια. Μετά το ’98, που η γιαγιά έπαθε εγκεφαλικό, σταμάτησε να ανεβαίνει πάνω γιατί [...]
Pingback από Τ’ Άη Γρηγόρη « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii Ιανουαρίου 25, 2012 @ 6:26 μμ