Κάνει κρύο στη στολισμένη πόλη, όταν…
2 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Έχει στολιστεί η πόλη κι εγώ περπατάω στην Τσιμισκή. Οι βιτρίνες κι οι δρόμοι είναι γεμάτοι φώτα και μπάλες, την Αριστοτέλους φωτίζει το καράβι και στη γωνία πωλούν σαλέπι, όπως τότε που κατέβαινα με τους γονείς Πρωτοχρονιά για να δούμε τη φάτνη.
Κι έξω φυσάει, κάνει κρύο που τσιμπάει τ’ ακροδάχτυλα και φυσάει – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, επειδή είχα πιεί τις μπύρες μου και το ορατό μου σύμπαν είχε αποκτήσει όσο να πεις μια δόνηση.
Νόμιζα λοιπόν πως το παγερό απόγευμα θα τερματιζόταν άδοξα, με μένα να επιστρέφω σπίτι σχεδόν υπνωτισμένη, χωρίς κάτι άξιο αναφοράς στη σημειολογία της ημέρας, όταν στο υψωμένο μου χέρι σταμάτησε αυτός.
ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΑΠ’ ΤΑ 2.000 ΤΑΞΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΝΑ ΠΕΤΥΧΑΙΝΩ ΓΙΑ 3Η ΦΟΡΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ;;;
2 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Έχεις ακουστά τον Murphy; Αυτός πάντως, σε ξέρει
ΥΓ. Με μια όχι-και-τόσο-έγκυρη στατιστική μελέτη έχω παρατηρήσει ότι τα ίδια 10-15 ταξί (ίδιες πινακίδες) κυκλοφορούν αργά τα βράδια…
Comment από anwnymous Δεκεμβρίου 5, 2007 @ 4:30 μμΝαι, μα χθες (σε αντίθεση με το πρώτο μοιραίο συναπάντημα) δεν ήταν καθόλου αργά…
Comment από ttallou Δεκεμβρίου 5, 2007 @ 4:42 μμ