Κατηγορίες: ελληνικά
Τα συγχαρητήρια από τα συλλυπητήρια απέχουν ελάχιστα. Στην πραγματικότητα, όσο κι η ζωή από τον θάνατο: Μια πιθαμή. (περισσότερα…)
Φοβάμαι τη γραφειοκρατία. Φοβάμαι “τους ανθρώπους που φοράνε στολές”, όπως έλεγε ο Φάνης. Όταν μου έρχονται “σοβαρά γράμματα”, καμιά φορά κάνω και μέρες να τα ανοίξω, από φόβο μην έχει γίνει καμιά στραβή και πρέπει να τρέξω και να ιδρώσω για μια υπογραφή ή μια σφραγίδα που μπαίνει μόνο σε ωράρια.
Κάποτε φοβόμουν και τα αεροδρόμια -όχι τις πτήσεις, ούτε τα αεροπλάνα, μονάχα τους τύπους εκείνους που σε κοιτάζουν αυστηρά και καχύποπτα, που πρέπει να ‘σαι την τάδε ώρα μόνο στην τάδε έξοδο, που πρέπει να κουβαλάς τόσα κιλά και τόσα πράματα. Τώρα όχι, τώρα το ξεπέρασα και τους χαμογελάω ειρωνικά.
Αλλά τη γραφειοκρατία ακόμα δεν την ξεπέρασα.
Αύριο ορκίζομαι, παίρνω το πτυχίο.
Και μα τω Θεώ, θα αισθανόμουν καλύτερα, αν δεν είχα τον φόβο των χαρτιών που έκανα, και των χαρτιών που έπονται για το επόμενο βήμα μου… 
post soundtrack: Frankie Valli – Beggie
Έχει στολιστεί η πόλη κι εγώ περπατάω στην Τσιμισκή. Οι βιτρίνες κι οι δρόμοι είναι γεμάτοι φώτα και μπάλες, την Αριστοτέλους φωτίζει το καράβι και στη γωνία πωλούν σαλέπι, όπως τότε που κατέβαινα με τους γονείς Πρωτοχρονιά για να δούμε τη φάτνη.
Κι έξω φυσάει, κάνει κρύο που τσιμπάει τ’ ακροδάχτυλα και φυσάει – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, επειδή είχα πιεί τις μπύρες μου και το ορατό μου σύμπαν είχε αποκτήσει όσο να πεις μια δόνηση.
Νόμιζα λοιπόν πως το παγερό απόγευμα θα τερματιζόταν άδοξα, με μένα να επιστρέφω σπίτι σχεδόν υπνωτισμένη, χωρίς κάτι άξιο αναφοράς στη σημειολογία της ημέρας, όταν στο υψωμένο μου χέρι σταμάτησε αυτός.
ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΑΠ’ ΤΑ 2.000 ΤΑΞΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΝΑ ΠΕΤΥΧΑΙΝΩ ΓΙΑ 3Η ΦΟΡΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ;;;
