Παποράκι του Μπουρνόβα

Παποράκι του Μπουρνόβα

Αυγούστου 21, 2007, 11:16 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

Τα παιδιά στη Σμύρνη μένανε στο Μπουρνόβα κι ένα απόγευμα, καθώς πίναμε Εφές στο Κορδελιό χαζεύοντας τις βαρκούλες και στο βάθος το Αλσαντζάκ, τους είπα για το τραγούδι κι έβαλαν τα γέλια. “Μα το Μπουρνόβα δεν έχει θάλασσα” δικαιολογήθηκαν κι ανακουφίστηκε η ντροπή μου.

Ήταν απλώς το πρώτο απόγευμα στη Σμύρνη κι ένιωθα να τους ξέρω όλους χρόνια. Είχα φτάσει το ίδιο πρωί, τελείως άγρυπνη στον Τσεσμέ από τη Χίο, όπου είχα πατήσει την προηγούμενη μέσω Μυτιλήνης (σ’ αυτό το ταξίδι πήρα 10 καράβια κι έμεινα 41 ώρες στη θάλασσα).

Τη Σμύρνη τη γύρισα ολόκληρη σε μία μέρα. Και τα παιδιά μου λέγανε ιστορίες της πόλης καθώς αναζητούσα στα θεμέλια των ψηλών άχαρων πολυκατοικιών τα σημάδια απ΄ το ’22. Δεν τα βρήκα ποτέ-η Σμύρνη είναι μια καινούρια πόλη που το 1922 απλώς άλλαξε για πάντα σελίδα. Μονάχα την τελευταία μέρα, όταν είχε πιάσει φωτιά πίσω απ΄ το βουνό, στη Μαγνησία, και γέμισε η πόλη στάχτες που κολλούσαν στα ρούχα μας και σκέπασε ο μαύρος καπνός τον ουρανό και τον ήλιο, αγριεύτηκα λιγάκι κι ένιωσα σαν στην Καταστροφή, καθώς έψαχνα με ένα χάρτη αγκαλιά τα ερείπια της Αγίας Φωτεινής.

Στην Έφεσο καμάρωνα για τις ελληνικές επιγραφές και χαιρόμουν που οι Τούρκοι τα συντηρούν και στον Κιρκιντζέ, το χωριό που γράφει η Σωτηρίου στα “Ματωμένα Χώματα”, έβλεπα την κλειστή εκκλησία του Αϊ-Δημητρού και φανταζόμουν τα ζευγάρια να ‘ρχονται για γάμο, όπως στο βιβλίο… Συνάντησα Τούρκους που φτάσαν στην περιοχή από τη Σαλονίκη (τη “Σελανίκ” τους), μπήκα σε ντολμούς, που δεν αναχωρεί παρά μονάχα άμα γεμίσει (στα τούρκικα ΚΤΕΛ σε τρατάρουν κάθε φορά νερό και κολόνια), ήπια τόνους τσάι με δυο κύβους ζάχαρη και δοκίμασα τις αντοχές μου στο πικάντικο κρέας του σουτζούκ. Κι έπειτα, άμα ξαναγύρισα στα νησιά και βαρέθηκα, πήρα το πρώτο καράβι και πήδηξα στο Αϊβαλί δίνοντας από πριν στο λιμάνι ραντεβού με ένα νεαρό…

Ήταν το ταξίδι της ζωής μου. Γιατί ήμουν μόνη μου, γιατί γνώρισα κόσμο, πόλεις, λέξεις και καταστάσεις, γιατί περπάτησα μέχρι το δέρμα μου να καεί από τον ήλιο, γιατί ήμουν συνέχεια στο γύρνα, όπως αρμόζει σε ένα σωστό ταξίδι…

συνεχίζεται… (the end is the beginning is the end)

11 σχόλια

11 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο

Κανάλι RSS για τα σχόλια του άρθρου. TrackBack URI