Τα παιδιά στη Σμύρνη μένανε στο Μπουρνόβα κι ένα απόγευμα, καθώς πίναμε Εφές στο Κορδελιό χαζεύοντας τις βαρκούλες και στο βάθος το Αλσαντζάκ, τους είπα για το τραγούδι κι έβαλαν τα γέλια. “Μα το Μπουρνόβα δεν έχει θάλασσα” δικαιολογήθηκαν κι ανακουφίστηκε η ντροπή μου. (περισσότερα…)
—scheduled post—
Τα καλοκαίρια κατεβαίναμε στο χωριό τον Αύγουστο για το πανηγύρι της Παναγιάς. (περισσότερα…)
[Χωρίς παρέα στο δρόμο, γιατί φέτος κάτι πάθανε όλοι με τα διαβατήριά τους. Αλλά με ταξιδιωτική διάθεση, ελευθερία (και εγωισμό) και φίλους να με περιμένουν στη Χίο και στο Μπουρνόβα. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!]
Ο φίλος Γιάννης Ζωγράφος κάνει πτυχιακή, στο Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας του ΤΕΙ Δυτ. Μακεδονίας, πάνω στα blogs και χρειάζεται τη βοήθεια των bloggers:
Όσοι έχετε όρεξη (ελπίζω να είστε πολλοί!) κάντε μια βόλτα από δω, συμπληρώστε το ερωτηματολόγιο και στείλτε το του.
Καταλαβαίνω ότι μεγαλώνω όταν οι άνθρωποι που ήταν μαζί μου από παιδιά μετακομίζουν σε άλλη πόλη. Όταν ξέρω ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και για τη δική μου φυγή. Όταν δικοί μου άνθρωποι μού ζητάνε να μείνω. Όταν στα σοβαρά κανονίζουμε ταξίδια στο εξωτερικό κι όταν για πλάκα κάνουμε υπολογισμούς πού θα βρισκόμαστε, δέκα άτομα, δέκα χρόνια μετά. Όταν βλέπω γωνιές της πόλης σαν να ‘ναι η τελευταία φορά. Όταν τα πράγματα που έκανε κάποτε ο θείος, τα κάνει τώρα ο ξάδερφός μου. Όταν κοιτάζω στον ουρανό τα σημάδια του καιρού σαν τον μπαμπά και κρατάω τα ημερομήνια σαν τη γιαγιά (ο Οκτώβριος θα είναι βροχερός). Όταν χάνω ένα δρόμο που ο μπαμπάς πάντα ήξερε κι όταν, έχοντας χαθεί μες στην πόλη, ο δρόμος με βγάζει στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Όταν καταλαβαίνω κάποια τραγούδια μονάχα δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία τους. Όταν παρατάω τα cd κι επιστρέφω στις κασέτες. Όταν ψαχουλεύω στις αναμνήσεις μου το χωριό μου. Όταν ο θείος μου μιλάει για τη σοδειά του με τα καλαμπόκια κι εγώ θυμάμαι τον παππού. Όταν διαβάζω παλιές αφιερώσεις και δε θυμάμαι πού αναφέρονται. Όταν γυρίζω σπίτι και στην τηλεόραση παίζει το Pετιρέ, όπως τότε που ήμουν 5 χρονών. Όταν τις Κυριακές, αυτοί που κάποτε άμα έμπαιναν μες στο σιτροέν τους για να φύγουν με βύθιζαν σε κυριακάτικη θλίψη, καβαλάνε τώρα μια βέσπα και μου δίνουν ραντεβού σε ένα χρόνο. Κυριακάτικα πάλι…
Όσο μεγαλώνει, το περισσότερο αποκτά εμμονές με τις γυναίκες, τη βία, το κίτρινο χρώμα και την Άγρια Δύση.
Αλλά όσο μεγαλώνει, τόσο περισσότερο μου αρέσει!
Quentin Tarantino – Grindhouse: Death Proof
Πριν από ένα χρόνο, σαν σήμερα, ξημερώματα, φεύγαμε από το Αμβούργο. Φορτωνόμασταν τα 30 μας κιλά στην πλάτη, κλείναμε για πάντα πίσω μας την πόρτα του διαμερίσματος της σέξι γιαγιάς Ιρίνα, πλάι στη λίμνη, και παίρναμε το πρώτο λεωφορείο για Βερολίνο.
365 μέρες μετά και μια απορία με βασανίζει: Άραγε, να βρήκε η γιαγιά Ιρίνα το τηλεκοντρόλ που τόσο εκδικητικά της κρύψαμε μέσα στο μαξιλάρι ή ακόμη ψάχνει;
