Χθες βράδυ απ’ το παράθυρό μου έμπαινε η κάπνα απ’ τον υποσταθμό της ΔΕΗ, ενώ στη τηλεόραση η οθόνη λαμπάδιαζε το λεκανοπέδιο από τη φωτιά στην Πάρνηθα και στην Αθήνα αιωρούνταν οι στάχτες. Νομίζω πως χθες η μισή χώρα ανάσαινε βαριά…
“Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;”
Γ. Αγγελάκας
πι ες: the ultimate link: Εθνικός Δρυμός Πάρνηθας/Απειλές/Πυρκαγιές…
Το περασμένο Σαββατοκύριακο βρέθηκα στην Κέρκυρα. Εκτάκτως. Δηλαδή, σχεδόν εκτάκτως. Ήμουν καλεσμένη από καιρό σε ένα πάρτι για το Σάββατο και είχα το ταξίδι στην άκρη του μυαλού μου. Τελικά, οι ημερομηνίες βόλεψαν και, αφού βόλεψε και ο φίλος blogger Tyxod να πηγαίνει προς Ηγουμενίτσα, βρέθηκα το μεσημέρι της περασμένης καυτής Παρασκευής σε ένα μαύρο seat να διασχίζω με 160 χιλ/ώρα την Εγνατία οδό (Tyxod driving)-ταχύτητα που ήταν αρκετή για να βρίσκομαι στην Ηγουμενίτσα στις 21:45-μισή ώρα προτού σαλπάρει το τελευταίο πλοίο για το νησί των Φαιάκων….
Η blogger που επιλέξατε λείπει σε road trip.
Το σχόλιό σας προωθείται.
Παρακαλώ, περιμένετε.
…Εντέλει η Αλεξίου ήταν υπέροχη χτες βράδυ στο θέατρο Γης. Ένωσε δυο γενιές, μας ξεσήκωσε με το “Τέλι-Τέλι-Τέλι” (του Λοΐζου), ανέβασε ένα θεατή στη σκηνή να χορέψει την Ευδοκία (του Μάνου) και έσβησε τα φώτα για να τραγουδήσει “Όλα σε θυμίζουν” (στο Μάνο Λοΐζο).
Α, ναι! Και έκλεισε τη συναυλία τραγουδώντας -συμβολικά; σκέφτομαι-, το “Ακορντεόν” και το “Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία”, που ανάθεμά με, το μάθαινα στην α’ δημοτικού και δεν καταλάβαινα μήτε τις λέξεις, μήτε το νόημά τους…
υγ:έχω και βίντεο από τη συναυλία, αλλά δεν έχω μνήμη για να τα μοντάρω…
Πέρασα τις εξετάσεις των γερμανικών (τουλάχιστον τις γραπτές!). στοπ. Πήρα αύξηση στη δουλειά. στοπ. Προκύπτουν ξαφνικά μαζικά κι άλλες δουλειές. στοπ. Θα αγοράσω την κάμερα που ‘χω βάλει στο μάτι και θα κάνω ταξίδια. στοπ. Αποφάσισα να αλλάξω πτυχιακή. στοπ. Αποφάσισα στο προσεχές μου μέλλον να κάνω την επιλογή που λέει η καρδιά μου κι όχι το μυαλό. στοπ.
να’ μαι καλά, να ‘σαι καλά, να σ’αγαπώ (non stop!)
Χτες το βράδυ στηθήκαμε οικογενειακώς μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθήσαμε το αφιέρωμα του Αλέξη Παπαχελά στην ιστορία του αεροδρομίου της Λευκωσίας, από τον πόλεμο του ΄74. Τότε που, τα μοναδικά ελληνικά αεροσκάφη που έστειλε η χούντα προς ενίσχυση των Ελληνοκυπρίων, χτυπήθηκαν από ελληνοκυπριακά πυρά που δεν είχαν ειδοποιηθεί για την άφιξη βοήθειας και νόμισαν πως επρόκειτο για τουρκικές δυνάμεις. Βλέποντάς τα η μαμά Δέσποινα κάποια στιγμή έγειρε στο πλάι μου και αναστέναξε: “Δεν αντέχω να τα βλέπω όλα αυτά. Εγώ τα ‘ζησα από πρώτο χέρι”…
Το 1974 η μαμά ήταν προϊσταμένη στο Γενικό Νοσοκομείο της Λευκωσίας. (περισσότερα…)
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
