Βγήκα σήμερα με την Judith Karamanos, μια Ελληνογερμανίδα από τη Βρέμη, που γνώρισα στο Αμβούργο.
Η Judith, μετά την Αθήνα, όπου πήγε για να μάθει ελληνικά, κάνει τώρα ένα σύντομο πέρασμα από δω -εν είδει πρακτικής- προτού φύγει στη Λευκωσία για Erasmus.
Βγήκαμε πρώτα στην Ζώγια κι έπειτα στις 4 εποχές για να πιούμε πρώτα τσάι, μετά kaiser και στο τέλος Jägermeister. Καθώς από το τραπέζι μας έκαναν παρέλαση οι Τούρκοι και οι Κάλας γνωστοί της, συζητούσαμε για το ενδεχόμενο ταξίδι μας στη Βηρυτό.
Αν αυτό δεν είναι παγκοσμιοποίηση (με την καλή έννοια), τι είναι;
καμιά φορά τα πράγματα πηγαίνουν τόσο συγχρονισμένα κατά διαόλου, που θέλω απλώς να πατήσω ένα delete, να φύγω ξαφνικά για αλλού, να αρχίσω από το μηδέν, μόνη μου, και να στέλνω απλώς πού και πού καρτ-ποστάλ στους δικούς μου ότι “είμαι καλά. το αυτόν εύχομαι και δι’ εσάς”.
[μετά απλώς κοιμάμαι και μου περνάει και θυμάμαι ότι ο κόσμος όλος έχει σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μου κι αφήνω την προγραμματισμένη μου φυγή να περιμένει την ώρα της...]
Έχω κάνει κάποιο καλό κονέ στο φεστιβάλ+έτσι μετά τη μούφα-διαπίστευση με την οποία παρακολούθησα το Νοέμβρη το φεστιβάλ κινηματογράφου, δέχτηκα χτες ένα ξαφνικό τηλεφώνημα-πρόσκληση για την τελετή έναρξης του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.
Τα όσα είδα και σκέφτηκα στο Ολύμπιον είχαν κάποιο ενδιαφέρον (περισσότερα…)
Καθώς βρίσκομαι σε αναζήτηση βιβλιογραφίας και άρθρων περί τη στάση του ελληνικού τύπου στο Μακεδονικό ζήτημα, για την πτυχιακή μου, έπεσα στο εξής “μαργαριτάρι”:
- Στη σελίδα βρίσκει κανείς ειδικό λινκ “Greek propaganda” καθώς και φωτογραφίες του συγγραφέα (Bill Nickolov) από το πρόσφατό του ταξίδι στην “Μακεδονία του Αιγαίου” (εδώ είμαστε), όπου μπορεί κανείς, πχ, να θαυμάσει το Λευκό Πύργο της Solun ή τους καταρράκτες της Voden!
- Ένα ακόμη ενδιαφέρον εύρημα είναι η σελίδα makedoniainfo.com, που σε κάποιο σημείο της αναφέρει πως “H Ελλάδα κλέβει δίχως δισταγμό το βουλγαρικό και μακεδονικό πολιτισμό και την ιστορία” συγκρίνοντας ένα βουλγάρικο χορό με το πατενταρισμένο ®συρτάκι (like the ®feta).
Θα ‘λεγα πως έχει πλάκα να βλέπεις την ιστορία κι από τη σκοπιά των άλλων…Παρόλα αυτά, εγώ ομολογώ την αμαρτία μου πως στις σελίδες δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία και δεν ξέρω περί τίνος ακριβώς πρόκειται-κάντε το εσείς!
[Αρκεί να μην το ανακαλύψει κι ο Λιακό κι έχουμε άλλη ιστορία μετά τον ξεσηκωμό των ιστορικών για τις ανακρίβεις των "300"]
Κατηγορίες: ελληνικά
[wow, 2 μέρες μόλις που γύρισα και έχω διαλυθεί ήδη σε 1000 κομμάτια...
κουράγιο μου...]
post soundtrack: Ξύλινα Σπαθιά-”Σαν νερό που κυλάει”
Teil 1: Road story
Μετά από ένα βιαστικό πέρασμα από την Αθήνα, πήρα το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας το αεροπλάνο από το El. Venizelos για το Μιλάνο. Εκεί, μετά από μια σύντομη περιπλάνηση στα πέριξ του αεροδρομίου, επιβιβάστηκα στο βαν της starbus με προορισμό το Λουγκάνο της νοτίας Ελβετίας. (περισσότερα…)
Eίναι η μαμά στο κρεβάτι με εγχειρισμένο το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού. Επιβάλλεται ακινησία και χρειάζεται συνεχώς κάποιον πλάι της. Ξαφνικά το απόγευμα ακούω απεγνωσμένες κραυγές. Τρέχω δίπλα της, «ακούστηκε ένα κρακ», λέει, στο γόνατο του καλού ποδιού κι έκτοτε πονάει φριχτά και δεν μπορεί να κουνήσει το –καλό της- πόδι. Αρχίζουμε τρίψιμο, μαλάξεις, προσευχές και περιλούζουμε το σημείο με λαδάκι από τον Άι-Δημήτρη, με μηδέν αποτέλεσμα (περισσότερα…)
Ένα καλοκαιρινό χάραμα του’92 μπήκαμε οικογενειακώς σε ένα αυτοκίνητο, πήγαμε στην Ηγουμενίτσα και μπαρκάραμε με το πρώτο καράβι για Ιταλία. Κατεβήκαμε στην Αγκόνα, πήραμε το μεγάλο αυτοκινητόδρομο για το Λουγκάνο, περάσαμε στην Ελβετία, διασχίσαμε το μεγάλο τούνελ του Σαν Γκοτάρδο στις Άλπεις και μέσω Ζυρίχης φτάσαμε στη Στουτγάρδη.
Από κείνο το ταξίδι θυμάμαι ελάχιστα πράματα: Την πισίνα του καραβιού, τα δελφίνια στην Αδριατική, την υγρασία στο Λουγκάνο και τα πανηγύρια μας, στο αυτοκίνητο, όταν ακούσαμε στο ραδιόφωνο για το μετάλλιο της Πατουλίδου. Μα πάνω απ’ όλα θυμάμαι το τούνελ: Να μου λένε ότι είναι το πιο μεγάλο της Ευρώπης κι εγώ εγωιστικά να σκέφτομαι σε κάθε στροφή «δεν μπορεί, τώρα τελειώνει». Στο τέλος βαρέθηκα να μετράω και περίμενα να ξαναδώ το φως.
Την περασμένη βδομάδα βρέθηκα στην Ελβετία και διέσχισα ξανά το –μήκους 15 χμ- τούνελ. Διαπίστωσα τότε πως περισσότερο από ένα ρεκόρ, το Σαν Γκοτάρδο είναι το εσωτερικό σύνορο της Ελβετίας: Πριν μπούμε μέσα ο καιρός ήταν καλός και στο ραδιόφωνο ακούγαμε ιταλικά. Μόλις βγήκαμε, έβρεχε και η γλώσσα ήταν γερμανική. Σε μια χώρα δίχως συνοχή και δίχως σύνορα με την Ε.Ε., ένα τούνελ προδίδει όσα τα επιτεύγματα και ο πατριωτισμός των ντόπιων έντεχνα αποκρύβουν: τη γλωσσική και πολιτιστική της πολυμορφία.
Δημοσιευμένο στις “Διαδρομές“, Μάρτιος 2007
