Έχει μια κάψα στην πόλη από κείνες που λατρεύω, που όπου κι αν στέκεσαι έξω τα μεσημέρια νιώθεις να σου τη δίνει ο ζεστός αέρας από παντού και που μόνο οι αυτόχθονες έχουν μάθει να μην ιδρώνουν στο διάβα της. Επισήμως, η Μετεωρολογική λέει ότι χτυπάμε 38, αλλά είναι κοινό μυστικό (ή μήπως αστικός μύθος; ) ότι οι θερμοκρασίες που ανακοινώνονται είναι καθησυχαστικά ψεύδη κι έτσι, με ένα ψυχοπαθές ύφος εθισμού στο ηπειρωτικό (τροπικό σάμπως; ) κλίμα, ανακοινώνω στους δικούς μου, στο τηλέφωνο, ότι τη μέρα ξεπερνάμε τους 40.
Στα κτήρια, βέβαια, κυπριακό καιρικό παράλογο, αναπνέεις στους 23 ψυχρούς βαθμούς του κλιματιστικού κι είναι αιτία καβγά, όχι αστεία, όταν στο γραφείο αποφασίζω να ανοίξω το παράθυρο για να με χτυπήσει λίγο ο αέρας (εμένα με τροπική διάθεση, τους άλλους τους τη δίνει στη μάπα).
Στη Λάρνακα το Free Gaza δηλώνει ως προορισμό την Αίγυπτο και τελικά σαλπάρει για την απαγορευμένη Γάζα -τόλμη ή παρακινδυνευμένη παράνοια;-, και στην παλιά Λευκωσία ο Δημήτρης στήνει στην φιλόδοξη Apotheke εικόνες του παλιού αεροδρομίου.
Πού να πήγε άραγε εκείνος ο αγνός, απεγδυμένος από εθνικούς διχασμούς μοντερνισμός;
Πίνω ένα μπουκάλι νερό κι επιστρέφω στην κάψα μου.
Tip: H έκθεση NIC του Ορέστη Λάμπρου εγκαινιάζεται στις 3 Ιουλίου 2009, στις 20.00, στην Apotheke (Κλεάνθη Χριστοφίδη 23, πάροδος Λεύκωνος), στην παλιά Λευκωσία. Τηλ. 99764816.

©Babak
My Iranian Erasmus friend Leila, now living in Sweden, lately updates her facebook profiles with news links fron Iran. I asked her more info and she sent me some links and photos from the demos in Tehran, taken by her relatives. When I asked for a contact in Iran, she gave me the email from her brother in law, Babak (not the real name-for obvious reasons).
Babak, 34, an IT-engineer, voted for Mousavi and participates in every demonstration running in Iran since the elections day. I started chatting with him via gmail, he sent me some lately news from the demos front, but his connection was slow and broken. Then he kindly replied to my questions via email.
On Saturday, shortly before the bloody demos, he wrote “They told today will be bloody; If i could save myself and be alive at the end of today i will send u pictures” and then came back, on Sunday, with photos and videos to comment “Hi there, I’m alive, they didn’t try wild to top demos, they KILLED people. I think people will continue more, because they killed their children”.
Below you can read the interview: (περισσότερα…)
A friend’s video from demonstrations in Tehran on 20.6.2009, taken at Yadegar-Emam High Str., a cross road between Enghelab Square (revolution square) and Azadi Square (Freedom square).
They call it “Tehran bloody Saturday”, after many people killed by the state forces.
And some photos:
(περισσότερα…)

Η φίλη Λεϊλά, Ιρανή που ζει τα τελευταία χρόνια στη Σουηδία, δηλώνει τις τελευταίες μέρες εξοργισμένη με τις εξελίξεις στη χώρα της. Ακολουθώντας το παράδειγμα των ημερών, ανανεώνει συνεχώς το προφίλ της στο facebook με links από την επικαιρότητα και μού αναφέρει:
“This is the first time after 30 years, above 80% of those who were eligible to vote, voted,and around 70% voted to Moosavi (”more democrate option”) , while government did a big fraud on our votes and announced Ahmadi nejad “again”as president, from that moment thousands of people young people and students) are protesting. Government started to block most web sites, disconnected sms , mobiles,and people were not able to
communicate yesterday, so far they arrested and injured many people and killed some.we (those who live outside), we started to send info from here and distribute among our fellows, also had demontration all around the world. It’s really sad. We want our votes.”
Moosavi himself is not important , what I do believe is that
people decided to vote,so voted, decided to have this person as president, to have better situation, what hurts us is that government betrayed us, and this is not something we buy. What we can do is to support Moosavi, to help us and himself,you know he can decide to become the “MAN Of IRAN” or “NOTHING”.
Παρακάτω φωτό που μου έστειλε από τις διαδηλώσεις της Τρίτης:











φωτό: Thomas Costi
Ο καφές με τη Ζιβανίκη (προσωνύμιο που αποδόθηκε στην αδερφική φίλη Νίκη μετά την πολύ επιτυχή δοκιμασία της στις ζιβανίες) στην παλιά πόλη είχε τελειώσει και μας έμενε λίγη ώρα ως την προγραμματισμένη μας επίσκεψη. “Έχεις ταυτότητα;”, τη ρωτώ. “Πάντα”. “Οκ, τότε πάμε μια βιαστική βόλτα στη βόρεια Λευκωσία να τη δεις, έχει μερικά σημαντικά μνημεία και μια εκκλησία ατέλειωτη για αιώνες, σαν την Sagrada Familia“.
Το οδόφραγμα ήταν δίπλα, περνάμε ελεύθερα, βιαστική ξενάγηση στη Λήδρας (”εδώ, Ζιβανίκη μου, μέχρι πέρσι ήταν νεκρή ζώνη, χόρτα, ανέβαινες στο φυλάκιο κι έβλεπες κλεφτά την άλλη πλευρά”) και, voila, κατεχόμενη Λευκωσία, η άλλη πλευρά.
Μοιάζει με την Κομοτηνή κι έχει πλατείες. Το Σεράι, η παλιά δημοτική αγορά, οι εκκλησίες που έγιναν τζαμιά, οι τουρκικές επιγραφές, αλλά κι αυτό το αίσθημα ότι και πάλι είσαι στην παλιά Λευκωσία, την εντός των τειχών, με τα όμορφα σπίτια από κίτρινη πέτρα και τα στενά καλντερίμια. Σε μισό λεπτό απ’ τη μια πλευρά στην άλλη, τόσο απλό. Και τόσο σύνθετο, ώστε να νιώθεις, δείχνοντας ταυτότητα, την ενοχή ότι βρίσκεσαι σε άλλο κράτος, άλλη σημαία, άλλοι “νόμοι”.
Το ‘νιωθα στο βλέμμα της, δεν πολυκατάλαβαινε τι έπρεπε να νιώσει, μίσος που τα χάσαμε και τα άλλαξαν ή έκπληξη που είναι όλα τόσο κοντά και λαχτάρα να τα ξαναενώσουμε;
Όταν επιστρέψαμε στο νότο δεν είχα άλλα λόγια για ξενάγηση. Μονάχα όταν επιστρέψει σπίτι να δει το “Goodbye Lenin” της είπα. Θα καταλάβει.

Ο παπάς, ο καθηγητής, ο καπετάνιος, ο γιατρός, η δημοσιογράφος. Ένα σόι που αποκαλούμαστε με τις ειδικότητες. (περισσότερα…)
Το μόνο παρήγορο απ’ την προχθεσινή βραδιά, που κατάπια αισίως μια μπύρα (σικ), ένα Β52, ένα υποβρύχιο και 9 σφηνάκια τεκίλας (ο λογαριασμός έγινε χτες το πρωί κατόπιν ανάγνωσης μεθυσμένων sms), είναι ότι παρόμοιο μεθύσι είχα κάνει (τότε με βότκες) και παραμονές του γάμου της αδερφής μου. Άρα, ταυτίζοντας συνολικά και διά της επαγωγής το προηγούμενο, κι ο γάμος του αδερφού μου, τώρα, μια χαρά θα κυλήσει.
Κατά τα άλλα, πολύ δύσκολο να δοκιμάζεις να ισορροπείς, το επόμενο πρωί, πάνω σε λεπτά τακούνια, την ώρα που το πάτωμα ακόμα γυρίζει… Κι ακόμα αγνοείται το τζιν μου μπουφάν (γαμώτο).
Ένας γαϊδαράκος κάνει βόλτες στο ταβάνι, ωραία εποχή γεννηθήκαμε, τα αυτιά της Έλλης είναι στολισμένα με σκουλαρίκια-κουβάδες και ποτιστήρια, χρόνια μετά, στην ενήλικη ζωή, η Τούλα Χέστηκα έγινε μεγαλοδικηγόρος σε νησιωτική ομορφούπολη, το κεφάλι μου πονάει ακόμα κάνοντας συντροφιά στα αυτιά μου-μην είναι η πτήση ή τα μοχίτος που φταίνε; Ες εμ ες “ψάξε να βρεις και να δεις το φεγγάρι!”, στο ραδιόφωνο το πρωί παίζει “the whole of the moon”, ιστορίες απ’ τα χρόνια της σχολής και κάτι καμένα πάρτι στο διαμέρισμα της Ναυαρίνου, Χανιά-Λάρισα-Χάγη-Θεσσαλονίκη-Λευκωσία, αναμνήσεις ναργιλέ απ’ τη Βηρυτό ξεχασμένες στην τσέπη μου, στο ταξί μ’ έπαιρνε διαρκώς ο ύπνος και στην τσάντα μου βρήκα ξεχασμένη μια ανακατώστρα Havana Club. Εδώ τα τσιγάρα έχουν προειδοποιήσεις σε μία γλώσσα, ο κόσμος μιλάει στεγνά χωρίς προφορά (και πια με ξενίζει), στους κυκλικούς κόμβους μπαίνεις από δεξιά κι αν είσαι έξω το Σαββατόβραδο μπορείς να βρεις τον κυριακάτικο Τύπο.
ΥΓ: Σ.Α.
1. Όταν είσαι νέος, έχεις χρόνο και δεν έχεις λεφτά. Όταν μεγαλώσεις, δεν έχεις χρόνο και έχεις λεφτά. Τα λεφτά εξαγοράζουν το χρόνο κι ο χρόνος πουλιέται στο χρήμα.
2. Όταν κινείσαι τη νύχτα, κλέβεις το χρόνο.
3. Για κάποιον περίεργο λόγο, οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες έχουν καλύτερες σχέσεις με το σόι της μαμάς.
4. Να διεκδικώ αυτά που θέλω κι αυτούς που αγαπώ.
5. Να μετανιώνω μόνο για όσα δεν κάνω.
6. Υπάρχει πάντα ένα κομβικό σημείο, στο οποίο πρέπει να απογαλακτιστούμε από τους γονείς. Η χρονική στιγμή στην οποία το κάνουμε, καθορίζει τη διαδρομή της ζωής μας.
7. Είμαστε πάντα υπεύθυνοι των επιλογών μας.
8. Τα βιβλία με συμβουλές ευτυχίας, είναι της ίδιας ελαφράς κατηγορίας κατανάλωσης με τα άρλεκιν-ακόμη κι αν οι συγγραφείς τους πιστεύουν αλήθεια ότι η ευτυχία των ανθρώπων ταυτίζεται.
9. Για κάποιον περίεργο λόγο, σε κάθε μεγάλο δυστύχημα υπάρχει ένας άνθρωπος που επιβιβάστηκε την τελευταία στιγμή και σκοτώθηκε και κάποιος άλλος που τελευταία στιγμή έχασε την πτήση/το τραίνο/το ταξίδι και σώθηκε. Υποθέτω πως οφείλεται στην ισχύ κάποιου άγνωστου αλγόριθμου.
10. Ευτυχία είναι ένα παγωτό φράουλα την ώρα που λιώνεις στην παραλία με +43, ένα αυτοκίνητο να τρέχει στην εθνική με καλή μουσική στη διαπασών, μια γουλιά βραστό καφέ με μια παρέα που βιάζεται να ζήσει, ένα αναλγητικό την ώρα που σε διπλώνει ο πόνος, το γκολ του Δέλλα στο 94′ με την Τσεχία, ο ήλιος του απογεύματος να βάφει πορτοκαλί τους τοίχους του σπιτιού ή το μέτωπο του οδηγού, να αγοράζεις εισιτήρια για ένα ταξίδι, η στιγμή που το ραδιόφωνο παίζει εκείνο ακριβώς το τραγούδι που σκέφτεσαι, ένα ωραίο βιβλίο κάτω από ένα ανοιχτό παράθυρο, μια ειλικρινής αγκαλιά μετά το σεξ και ένα φιλί καληνύχτας σε ένα μωρό.
11. Το δύσκολο στις σχέσεις με τους άνδρες που περπατούν προς τα/στα 30, είναι αυτή η πρώιμη απογοήτευση που έχουν ότι γέρασαν, κουράστηκαν και δεν αντέχουν πια.
12. Η πιο ενδιαφέρουσα συνήθεια που απέκτησα μεγαλώνοντας είναι που πίνω ελληνικό καφέ.
13. Προσπάθησα πολύ, αλλά δεν κατάφερα ποτέ να αρχίσω το κάπνισμα. Μου λένε πως αυτό σημαίνει ότι δεν ζορίζω τον εαυτό μου όταν δε γουστάρω κάτι.
14. Χρειάζονται γύρω στα πέντε βήματα από τη στιγμή που θα αποχωριστούν δυο παρέες σε μια νυχτερινή έξοδο, ώσπου να αρχίσει η μια να σχολιάζει την άλλη.
15. Καλύτερος φίλος είναι εκείνος με τον οποίο μπορείτε να αντέξετε τη σιωπή, χωρίς να κάνετε καμιά αγχωτική σκέψη.
16. Ouzo, connecting people.
17. Δεν είμαστε ποτέ “2″, αλλά πάντα ένα (+ένα+ένα…)
18. Η μουσική του Φοίβου Δεληβοριά και του David Bowie είναι εθιστική.
19. Να μην ακούω ποτέ κουβέντες που ξεκινούν με τη -συνωμοσιολογική- φράση: “Μήπως είναι τυχαίο που…;”.
20. Όταν μιλώ σε μεγάλους, να τους κοιτάζω στα μάτια. Όταν μιλώ με μωρά, να χαμηλώνω στο ύψος τους. Και στις δύο περιπτώσεις η συζήτηση γίνεται πιο άμεση.
21. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες είχαν κι από έναν δίσκο, στον οποίο μπορείς να ακούσεις όλα τα τραγούδια, ένα προς ένα, ξανά και ξανά, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Οι Nirvana είχαν το “Nevermind”, οι GNR το “Apettite for destruction”, o Moby το “Play“, οι Τρύπες τα “9 πληρωμένα τραγούδια” κ.ο.κ..
22. Όποτε κλείνει η πόρτα του, κάθε σπίτι κρύβει μικρά ή μεγάλα μυστικά.
23. Κάθε ταξίδι είναι και γνώση. Αυτογνωσία όταν ταξιδεύεις μόνος, φιλία όταν είσαι με φίλους.
24. Είχε καιρό να μου συμβεί, όμως, αφού το ζω τώρα, μπορώ κι εγώ να πω, όπως η Δήμητρα Ματσούκα (περιοδικό “Κ”, 10/5/2009) ότι η αρχή ενός μεγάλου έρωτα είναι ό,τι πιο συγκλονιστικό μπορείς να ζήσεις” (οποιαδήποτε άλλη σύγκριση με τη Μήτσι θα ήτο ατυχής).

Μου έχει λείψει μία στιγμή στην ταράτσα, να σκαρφαλώσω πάνω φορώντας πέδιλα, να καθίσω κάτω από την ήλιο στο τσιμέντο, λερώνοντας το παντελόνι, να λούζομαι με το μπουκαλάκι του νερού και να ηρεμώ χαζεύοντας τη χωρισμένη πόλη.
Δυστυχώς αυτή την ταράτσα την κλείδωσαν. Θα την βρω την άκρη όμως…
